Αποκριάτικα
έθιμα
Απόκριες ονομάζονται οι τρεις εβδομάδες πριν από την Καθαρή Δευτέρα οπότε
αρχίζει και η μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής. Ονομάστηκαν έτσι επειδή, την περίοδο αυτή, συνηθίζεται να μην τρώνε κρέας οι Χριστιανοί, δηλαδή «να απέχουν
από κρέας». Ανάλογη με την ελληνική λέξη Αποκριά είναι και η λατινική λέξη
καρναβάλι (Carneval, carnavale, από τις λέξεις<Carne=κρέας και
Vale=περνάει).
Το κύριο γνώρισμα των Αποκριών είναι οι μεταμφιέσεις τις οποίες συναντάμε
σε ολόκληρη την Ελλάδα, καθώς και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το όνομα των
μεταμφιεσμένων διαφέρει από τόπο σε τόπο: κουδουνάτοι, καμουζέλες, μούσκαροι
αλλά το κοινότερο είναι μασκαράδες και καρνάβαλοι που προέρχεται από τις
ιταλικές λέξεις maschera και carnevale.
Στην Ελλάδα υπάρχει πληθώρα εθίμων που διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή. Ας
γνωρίσουμε κάποια από αυτά:
1ο
Έθιμο:
Πλέκοντας
κορδέλες στο Γαϊτανάκι!
Από τα πιο γνωστά πανελλαδικά έθιμα, που διατηρούνται αυτούσια ως τις μέρες
μας, είναι το γαϊτανάκι. Το γαϊτανάκι είναι ένας χορός που δένει απόλυτα με το
χρώμα και το κέφι της απόκριας.
Δεκατρία άτομα χρειάζονται γι’ αυτόν το χορό. Ο ένας κρατά ένα μεγάλο στύλο
στο κέντρο, από την κορυφή του οποίου κρέμονται 12 μακριές κορδέλες,
διαφορετικού χρώματος η καθεμιά. Οι κορδέλες αυτές λέγονται γαϊτάνια και δίνουν
το όνομά τους στο έθιμο. Οι υπόλοιποι δώδεκα χορευτές κρατούν από ένα γαϊτάνι
και χορεύουν σε ζευγάρια. Καθώς κινούνται γύρω από το στύλο, κάθε χορευτής
εναλλάσσεται με το ταίρι του κι έτσι πλέκουν τις κορδέλες πάνω του
δημιουργώντας χρωματιστούς συνδυασμούς. Όταν πια οι κορδέλες τυλιχτούν στο
στύλο και οι χορευτές χορεύουν όλο και πιο κοντά σε αυτόν, τότε ο χορός
τελειώνει και το στολισμένο γαϊτανάκι μένει να θυμίζει το αποκριάτικο πνεύμα.
Ένας από τους
παλιούς χορούς, είναι και ο Ζερβόδεξος. Έχει εύθυμο χαρακτήρα και ονομάζεται
έτσι επειδή οι χορευτές προχωρούν μια προς τα αριστερά και μια προς τα δεξιά,
ανάλογα με την μελωδία. Τον χόρευαν σε αρκετές περιοχές στην Ανατολική Κρήτη.
Ήταν ο χορός που πάντα ανέβαζε τους δείκτες του κεφιού σε κάθε γλέντι. Τον
χόρευαν και στους γάμους και μάλιστα νέοι και νέες, γιατί ήταν χορός αυθόρμητος
και εύθυμος.
2ο
έθιμο
Εικονικός – Παρωδιακός Κρητικός γάμος
Οι εικονικοί – παρωδιακοί γάμοι
απαντώνται σε πολλές ελληνικές περιοχές. Στην Κρήτη τους συναντούμε είτε ως
αποκριάτικα είτε ως καθαροδευτεριάτικα δρώμενα με διαφορετική τυπολογία και
πολλές τοπικές διαφοροποιήσεις. Συνήθως κυριαρχούν τα διπολικά σχήματα: νέος
άνδρας – γριά γυναίκα, μικροκαμωμένος άνδρας – μεγαλόσωμη γυναίκα και έχουν ως
στόχο την πρόκληση γέλιου, αλλά και τη δημιουργία κοινωνικών προτύπων. Συχνά το
δρώμενο καυτηριάζει αταίριαστους γάμους που έχουν γίνει στην κοινότητα (μεγάλη
γυναίκα – μικρός άνδρας κ.α.)
Η ευλογία του ανδρογύνου γίνεται με
την καθιερωμένη τάξη, με εικονικό παπά και κουμπάρο, με ανθοδέσμη από
τσουκνίδες και γαϊδουράγκαθα και ευχές για καλούς απογόνους. Και αυτές οι
τελετουργίες μεταφέρουν τον άνθρωπο του σήμερα στο αρχαίο τυπικό που έχει ως
βάση του την υποβοήθηση της γονιμότητας της γης, των ζώων και των ανθρώπων.
Θα παρακολουθήσουμε πρώτα τον γάμο
ανάμεσα στην Μαρίτσα, ετών 25 και τον κυρ Κώστα, ετών 75! Η Μαρίτσα
εμπιστεύτηκε την προξενήτρα που μόνο καλά λόγια είχε να πεί για τον κυρ-Κώστα.
Το μόνο που ξέχασε να της πει… ήταν η ηλικία του! Τους ευχόμαστε… Βίον ανθόσπαρτον!
Άλλο ένα ευτυχισμένο ζευγάρι είναι η
κυρά Ευτέρπη, ετών 80 με τον Μανωλιό, ετών 30. Όταν προξένεψαν την κυρά Ευτέρπη
στον Μανωλιό, του έδειξαν φωτογραφία της νύφης κι αυτός… αποχασκώθηκε! Τέτοια
ομορφιά, τέτοια χάρη, τέτοια φινέτσα, δεν είχε ξαναδεί! Δέχτηκε αμέσως. Μόνο
που δεν του είπαν… πως η φωτογραφία ήταν απ΄την Ευτέρπη μαθήτρια! Τους
ευχόμαστε να ζήσουν και να μακροημερεύσουν!
3ο έθιμο
Σκούπα
Η Σκούπα είναι ένας εύθυμος,
σκωπτικός χορός από τη νήσο της Λέρου, που έχει πια ξεχαστεί. Ήταν ιδιαίτερα
δημοφιλής στους βοσκούς και τους ξωτάρηδες (χωρικούς), που τον χόρευαν
καλύτερα. Δεν έλειπε από τα γλέντια και ιδιαίτερα από εκείνα των Αποκριών.
Χορεύεται από 6-7 ζευγάρια και κάποιον που αντί για ντάμα βαστά μια σκούπα….Η
σκούπα όμως έχει ρόλο σημαντικό! Κάποια στιγμή πάνω στον χορό ακούγεται από τον
τραγουδιστή η λέξη “Αλλαγή” …τότε όλοι πρέπει να αλλάξουν ντάμες κι αυτός που
κρατεί την σκούπα να προλάβει να «αρπάξει» την ντάμα κάποιου. Όποιος μείνει
χωρίς ντάμα χορεύει….με τη σκούπα!
4ο έθιμο
Λεράδες
Στην Κρήτη, γιορτάζουν τις μέρες του καρναβαλιού με
ιδιαίτερη ένταση, αφού οι κιθάρες και τα μαντολίνα πρωτοστατούν στις εκδηλώσεις
και συνοδεύουν τους μασκαράδες στην μεγάλη παρέλαση. Ένα από τα κρητικά
αποκριάτικα έθιμα, είναι και οι «Λεράδες». Οι κουδουνάδες ή λεράδες απαντώνται σε όλη σχεδόν την Κρήτη
και αποτελούν μια από τις πιο συνηθισμένες μεταμφιέσεις των κατοίκων ορεινών
περιοχών του νησιού. Φορούν γύρω από την μέση και τα χέρια μεγάλες
κουδούνες και αποτελούν την συνηθέστερη μεταμφίεση των Κρητικών. Χαρακτηριστική
δε μάσκα των Κρητικών, είναι η «Σιβιανή μάσκα». Αυτή είναι κατασκευασμένη από
την ρίζα του φυτού «Αθάνατος». Ομάδα ανθρώπων φορά την μάσκα αυτή και
περιφέρεται στα σπίτια του χωριού!
Τα κουδούνια
αποτελούν σύμβολα ιεράρχησης των μελών του αποκριάτικου θιάσου, καθώς ο
επικεφαλής κάθε ομάδας (ονομάζεται και Αράπης) φορά περισσότερα κουδούνια από
τους υπόλοιπους. Αναπόσπαστο στοιχείο της αμφίεσης και Το Κρητικό Ραβδί, ή αλλιώς Κατσούνα.
Ηλικιωμένοι και νέοι Βοσκοί Κρητικοί κρατούσαν συνεχώς μια Κατσούνα για να τους
βοηθάει στο περπάτημα και κυρίως ανεβαίνοντας ορεινές περιοχές, όπου
βοσκούσαν τα ζώα τους και παρέμεναν εκεί για ημέρες. Ήταν πολύτιμο εργαλείο για
την μεταφορά του σακουλιού τους, που περιείχε το καθημερινό κολατσιό και νερό
που ετοίμαζε η νοικοκυρά Κρητικοπούλα. Πολύτιμες χρήσεις της Κατσούνας ακόμη
ήταν να καθαρίζουν οι βοσκοί με αυτήν τα μονοπάτια τους, αλλά και να
εγκλωβίζουν με τη ράχη της τα ζώα τους που θέλουν να τους ξεφύγουν, ενώ σε
εμπόλεμες εποχές αποτελούσε και όπλο εναντίον του εχθρού.
Παρόμοιο εντυπωσιακό έθιμο που διασώζεται στη Γέργερη είναι και οι
λεγόμενοι αρκουδιάρηδες, οι οποίοι βγαίνουν στους δρόμους από τις παραμονές της
αποκριάς αλλά και την Καθαρά Δευτέρα, δημιουργώντας πανδαιμόνιο με τους ήχους
των κουδουνιών και χορεύοντας το δικό τους ξέφρενο αποκριάτικο χορό.
Στη Μακεδονία κάθε χρόνο πραγματοποιούνται οι λεγόμενοι «Κουδουνοφόροι Τράγοι». Αυτοί,
είναι ομάδες μεταμφιεσμένων, ντυμένοι με μαύρες γιδοπροβιές και τέσσερα πολύ
μεγάλα σιδερένια κουδούνια. Όπως περιφέρονται στους δρόμους, προκαλούν
αναστάτωση και θόρυβο, ενώ παράλληλα τραγουδούν και με γοερή φωνή.